کریپتوکارنسی چیست و چه کاربردی دارد؟

1 رای

کریپتوکارنسی یک پول اینترنتی است که با استفاده از رمزنگاری امنیتش تامین شده است. کریپتوکارنسی در واقع از دو کلمه‌ی کریپتو به معنی رمزنگاری و کارنسی به معنای ارز یا پول دیجیتال می‌باشد و اولین و معروفترین کریپتوکارنسی، بیت کوین می‌باشد. در این مقاله به طور کامل به توضیح ماهیت و کاربرد کریپتوکارنسی می‌پردازیم که پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این مقاله با ما همراه باشید.

کریپتوکارنسی چیست

کریپتوکارنسی (Cryptocurrency) که به آن رمز ارز و ارز رمزنگاری شده هم گفته می‌شود، پول دیجیتالی است که در واحد داده(به نام توکن یا کوین) وجود دارد که شخص می‌تواند آن را در کیف پول دیجیتال آنلاین ذخیره کند. ایده پشت کریپتوکارنسی این است که وسیله‌ای برای مبادله ارزی با عرضه محدود، مستقل از یک مرجع مرکزی، مانند بانک یا دولت فراهم کند. کریپتوکارنسی به صورت الکترونیکی منتقل می‌شود؛ بنابراین، هیچ سکه یا اسکناس فیزیکی وجود ندارد و هیچ نهاد شخص ثالثی در ایجاد یا انتقال آن دخیل نیست. کمیسیون تجارت فدرال(FTC) حقایق مفید را در مورد کریپتوکارنسی در وب‌سایت خود به اشتراک گذاشته است:

  • ارزهای رمزنگاری شده مانند سپرده‌های بانکی ایالات متحده توسط دولت بیمه نمی‌شوند.
  • بر اساس FTC، ارزش کریپتوکارنسی می‌تواند ساعت به ساعت تغییر کند. سرمایه گذاری که ممکن است امروز معادل هزاران دلار آمریکا ارزش داشته باشد ممکن است فردا فقط صدها دلار ارزش داشته باشد. اگر این مقدار کاهش یابد، هیچ تضمینی برای افزایش دوباره آن وجود نخواهد داشت.
  • برخلاف کارت‌های اعتباری و بدهی که در صورت بروز اشتباه، از حمایت قانونی برخوردارند، کریپتوکارنسی هیچ گونه حمایت قانونی ندارد و پرداخت‌ها معمولاً برگشت پذیر نیستند. هنگامی که هزینه‌ای را با کریپتوکارنسی پرداخت کردید، فقط در صورت پس دادن فروشنده می‌توانید پول خود را پس بگیرید.

از آنجایی که کریپتوکارنسی یکی از زیر مجموعه‌های ارز دیجیتال است، پیشنهاد می‌کنیم حتماً مقاله ارز دیجیتال چیست؟ را در همیار آکادمی مطالعه کنید.

کریپتوکارنسی چیست؟

کریپتوکارنسی، ابزارهای دیجیتالی مبادله‌ای هستند که توسط افراد یا گروه‌های خصوصی ایجاد می‌شوند و مورد استفاده قرار می‌گیرند. کریپتوکارنسی توسط دولت‌های ملی تنظیم نمی‌شود، لذا به عنوان ارزهای جایگزین در نظر گرفته می‌شود. آن‌ها واسطه‌های مبادله مالی هستند که خارج از مرزهای سیاست پولی دولت وجود دارند. بیت کوین برجسته‌ترین نوع کریپتوکارنسی است و از همان اوایل که وارد بازار شد به طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، صدها کریپتوکارنسی وجود دارد و هر ماه تعداد بیشتری از آن‌ها به بازار می‌آید. کریپتوکارنسی برای امنیت واحدهای مبادله خود از پروتکل‌های کریپتوکارنسی یا سیستم‌های کد بسیار پیچیده‌ای که انتقال داده‌های حساس را رمزگذاری می‌کنند، استفاده می‌کند.

به عبارت دیگر کریپتو در ابتدای کلمه کریپتوکارنسی، به الگوریتم‌های رمزگذاری مختلف و تکنیک‌های رمزنگاری اشاره دارد که از این ورودی‌ها محافظت می‌کنند، مانند رمزگذاری منحنی بیضوی، جفت کلید عمومی-خصوصی و توابع هش. توسعه دهندگان کریپتوکارنسی این پروتکل‌ها را بر اساس اصول ریاضیات پیشرفته و مهندسی کامپیوتر ایجاد می‌کنند که شکستن آن‌ها و در نتیجه کپی یا جعل ارزهای محافظت شده را غیرممکن می‌کند. این پروتکل‌ها همچنین هویت کاربران کریپتوکارنسی را پنهان می‌کنند و باعث می‌شوند معاملات و جریانات مالی به افراد یا گروه‌های خاصی نسبت داده نشود.

کنترل غیرمتمرکز

کریپتوکارنسی با کنترل غیرمتمرکز شناخته می‌شوند. میزان عرضه و ارزش کریپتوکارنسی توسط فعالیت‌های کاربران و پروتکل‌های بسیار پیچیده موجود در کدها کنترل می‌شود نه تصمیمات آگاهانه بانک‌های مرکزی یا سایر مراجع نظارتی. در این میان، فعالیت‌های استخراج کنندگان(Miners) برای ثبات و عملکرد روان ارزها بسیار مهم است. ماینرها کاربران کریپتوکارنسی هستند که از قدرت محاسباتی زیادی برای ثبت معاملات، واحدهای کریپتوکارنسی تازه ایجاد شده و هزینه‌های معاملاتی استفاده می‌کنند.

مفاهیم مهم کریپتوکارنسی که باید بدانید

بلاک چین(Blockchain)

بلاک چین در کریپتوکارنسی، بستری است که کلیه معاملات و فعالیت‌های قبلی را ثبت و ذخیره می‌کند و همچنین مالکیت تمام واحدهای ارزی را در زمان مشخص تأیید می‌کند. به عنوان سابقه کل معاملات کریپتوکارنسی تا به امروز، بلاک چین دارای یک محدودیت است به عبارت دیگر شامل تعداد محدودی تراکنش است که با گذشت زمان افزایش می‌یابد.

نسخه‌های کپی بلاک چین در هر گره(Node) از شبکه نرم‌افزاری کریپتوکارنسی، ذخیره می‌شوند. شبکه نرم‌افزاری کریپتوکارنسی همان شبکه مزارع سرور(Server Farms) غیرمتمرکز هستند که توسط افراد خبره حوزه کامپیوتر یا ماینرها، اداره می‌شوند و به طور مداوم معاملات کریپتوکارنسی را ضبط و تأیید می‌کنند. معامله کریپتوکارنسی از نظر فنی نهایی نمی‌شود تا زمانی که به بلاک چین اضافه شود که معمولاً در عرض چند دقیقه انجام می‌شود. پس از نهایی شدن معامله، معمولاً این فرایند غیرقابل برگشت است. برخلاف پردازشگرهای پرداخت سنتی، مانند PayPal و کارت‌های اعتباری، اکثر کریپتوکارنسی‌ها چیزی به نام عودت وجه(Refund) ندارند، اگرچه برخی از کریپتوکارنسی جدید دارای ویژگی‌های اولیه بازپرداخت هستند.

واحدها در طول زمان تأخیر بین شروع معامله و نهایی شدن آن، برای استفاده هیچ کدام از طرف‌ها در دسترس نیستند. در عوض، آن‌ها به نوعی برای مقاصد و اهداف خاصی مصون نگه داشته می‌شوند؛ بنابراین بلاک چین از هزینه‌های مضاعف یا دست‌کاری کد کریپتوکارنسی جلوگیری می‌کند تا واحدهای ارزی مشابه تکثیر و به چندین گیرنده ارسال شوند. البته بلاک چین یک مفهوم بسیار گسترده است. اگر می‌خواهید در مورد آن اطلاعات بیشتری کسب کنید بهتر است مقاله بلاک چین را در همیار آکادمی مطالعه کنید.

کلیدهای خصوصی(Private Keys)

هر دارنده کریپتوکارنسی دارای یک کلید خصوصی است که هویت آن‌ها را تأیید می‌کند و به آن‌ها امکان می‌دهد واحدها را مبادله کنند. کاربران می‌توانند به دو صورت کلیدهای خصوصی خود را بسازند یک روش این که از اعداد کامل با طول 1 تا 78 رقم فرمت شده، استفاده کنند یا از مولد اعداد تصادفی برای ایجاد یک کلید خصوصی استفاده کنند. با داشتن یک کلید، کاربران می‌توانند کریپتوکارنسی را تهیه و آن را خرج کنند. بدون کلید، دارنده نمی‌تواند کریپتوکارنسی خود را خرج یا تبدیل کند.

این یک ویژگی امنیتی حیاتی است که باعث کاهش سرقت و استفاده غیرمجاز می‌شود، اما همچنان احمقانه است. گم کردن کلید خصوصی معادل این است که با دست خود کیف پولتان را به یک دستگاه زباله سوز بی اندازید؛ به عبارت دیگر شما می‌توانید کلید خصوصی دیگری ایجاد کنید و دوباره کریپتوکارنسی را شروع کنید اما نمی‌توانید منابع محافظت شده توسط کلید گمشده قدیمی خود را بازیابی کنید؛ بنابراین کاربران باهوش کریپتوکارنسی از کلیدهای خصوصی خود محافظت می‌کنند و معمولاً آن‌ها را در مکان‌های مختلف دیجیتال(که البته به طور کلی برای اهداف امنیتی به اینترنت متصل نمی‌شوند) و آنالوگ(کاغذ) ذخیره می‌کنند.

کیف پول(Wallet)

کاربران رمز ارز، دارای کیف پول‌هایی با اطلاعات منحصر به فرد هستند که کاربران را به عنوان صاحبان موقت واحدهای خود تأیید می‌کنند. در حالی که کلید خصوصی صحت معامله کریپتوکارنسی را تأیید می‌کند، کیف پول خطر سرقت برای واحدهایی که استفاده نمی‌شوند را کاهش می‌دهد. کیف پول‌های استفاده شده در مبادلات کریپتوکارنسی تا حدی در معرض هک شدن هستند. به عنوان مثال Mt. Gox یک صرافی بیت کوین مستقر در ژاپن بود که چند سال قبل از بازار خارج شد و اعلام ورشکستگی کرد، زیرا هکرها به طور سیستماتیک بیش از 450 میلیون دلار بیت کوین مبادله شده از طریق سرورها را تخلیه کردند.

کیف پول‌ها را می‌توان در فضای ابری، هارددیسک داخلی یا دستگاه ذخیره سازی خارجی ذخیره کرد. صرف نظر از نحوه ذخیره کیف پول، حداقل داشتن یک نسخه پشتیبان، اکیداً توصیه می‌شود. توجه داشته باشید که تهیه نسخه پشتیبان از کیف پول، واحدهای واقعی کریپتوکارنسی را کپی و تکثیر نمی‌کند بلکه فقط از سابقه وجود آن‌ها و مالکیت فعلی آن‌ها بکاپ می‌گیرد.

ماینرها(Miners)

ماینرها به عنوان نگه‌دارنده رکوردهای معاملات رمز ارزها برای جوامع کریپتوکارنسی و داوران غیرمستقیم ارزش ارزها فعالیت می‌کنند. ماینرها از مقدار زیادی قدرت محاسباتی استفاده می‌کنند. کار آن‌ها اغلب در مزارع سرور خصوصی متعلق به مجموعه‌های استخراج، متشکل از ده‌ها نفر انجام می‌شود. آن‌ها از روش‌های کاملاً فنی برای بررسی کامل بودن، صحت و امنیت زنجیره بلوک ارزها استفاده می‌کنند. دامنه عملیات بی شباهت به جستجوی اعداد اول جدید نیست که همچنین به مقادیر فوق‌العاده‌ای از قدرت محاسباتی نیاز دارد.

ماینرها به صورت دوره‌ای کپی‌های جدیدی از بلاک چین ایجاد می‌کنند و معاملات اخیراً تأیید نشده قبلی را که در نسخه‌های قبلی بلاک چین وجود ندارد، اضافه می‌کنند و به طور مؤثر این تراکنش‌ها را تکمیل می‌کنند. هر معامله‌ای که اضافه می‌شود به عنوان یک بلوک شناخته می‌شود. بلوک‌ها شامل تمام معاملات انجام شده از زمان ایجاد آخرین نسخه جدید بلاک چین هستند.

اصطلاح ماینرها به این واقعیت مربوط می‌شود که کار ماینرها به معنای واقعی کلمه، سرمایه را به شکل واحدهای جدید کریپتوکارنسی ایجاد می‌کند. در حقیقت، هر نسخه بلاک چین تازه ایجاد شده، دارای پاداش پولی دو قسمتی است: تعداد ثابتی از واحدهای کریپتوکارنسی تازه استخراج شده و تعداد متغیری از واحدهای موجود که از هزینه‌های معاملات اختیاری پرداخت شده توسط خریداران جمع آوری شده‌اند(معمولاً کمتر از 1٪ از ارزش معامله). شایان ذکر است که زمانی، ماینرها برای استخراج رمز ارزها صرفاً با هزینه برای منابع برق و سخت‌افزارهای قدرتمند می‌توانستند یک تجارت پرسود برای خود ایجاد کنند اما امروزه برای علاقه مندان به این کار، بدون هزاران دلار سرمایه گذاری در تجهیزات حرفه‌ای، عملیات ماینینگ شدنی نیست.

تکلیف کارمزد معاملات چیست؟

اگرچه کارمزد معاملات به فروشندگان تعلق نمی‌گیرد، ماینرها مجاز هستند در هنگام ایجاد بلاک چین‌های جدید، معاملات با کارمزد(fee-loaded) را نسبت به معاملات بدون کارمزد(fee-free) در اولویت قرار دهند، حتی اگر معاملات بدون کارمزد اول انجام شود. این به فروشندگان انگیزه‌ای می‌دهد تا بیشتر به دنبال معاملات با کارمزد باشند، زیرا با این کار سریع‌تر به پول می‌رسند، بنابراین معاملات با کارمزد معمولاً رایج‌تر هستند. اگرچه از نظر تئوری معاملات قبلاً تأیید نشده یک نسخه جدید بلاک چین، کاملاً بدون کارمزد است، اما چنین چیزی تقریباً هرگز در عمل اتفاق نمی‌افتد.

از طریق دستورالعمل‌های موجود در کد منبع، کریپتوکارنسی به طور خودکار با مقدار توان استخراج که برای ایجاد نسخه‌های جدید بلاک چین کار می‌کند، سازگار می‌شود. با افزایش قدرت استخراج، تولید کپی از بلاک چین مشکل‌تر می‌شود و برعکس. هدف این است که فاصله متوسط بین ایجاد بلاک چین‌های جدید را در یک سطح از پیش تعیین شده، ثابت نگه دارد. به عنوان مثال این عدد برای بیت کوین 10 دقیقه است.

عرضه محدود

اگرچه عملیات ماینینگ به صورت دوره‌ای، واحدهای کریپتوکارنسی جدیدی تولید می‌کند اما بیشتر رمز ارزها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که عرضه محدودی داشته باشند که این ضامن اصلی ارزش آن‌هاست. به طور کلی، ماینرها با گذشت زمان، کمتر واحد جدیدی را به ازای بلاک چین جدید دریافت می‌کنند. سرانجام، ماینرها فقط کارمزد معاملات را برای کارشان دریافت می‌کنند، البته این اتفاق هنوز در عمل رخ نداده و ممکن است تا مدت‌های زیادی رخ ندهد.

به هر حال در صورت ادامه روند فعلی، ناظران پیش بینی می‌کنند که آخرین واحد بیت کوین، زمانی در اواسط قرن 22 استخراج خواهد شد. بنابراین رمز ارزها عرضه محدود دارند و بیشتر شبیه فلزات گران‌بها مانند طلا هستند تا ارزهای فیات که از نظر تئوری منابع نامحدودی از آن‌ها وجود دارد.

تاریخچه کریپتوکارنسی

کریپتوکارنسی به عنوان یک تئوری، مدت‌ها قبل از معرفی اولین ارزهای جایگزین دیجیتال وجود داشت. طرفداران اولیه کریپتوکارنسی در مورد استفاده از اصول پیشرفته علوم ریاضی و کامپیوتر برای حل کاستی‌های عملی و سیاسی ارزهای فیات سنتی، هم نظر بودند. دانستن تاریخچه کریپتوکارنسی به ما کمک می‌کند تا بدانیم آیا مفهوم رمز ارز و ارز دیجیتال یک مفهوم جدید است یا خیر. ابتدا مبانی فنی و سپس ارزهای مجازی قبل از ظهور بیت کوین را بررسی می‌کنیم.

مبانی فنی

مبانی فنی Cryptocurrency به اوایل دهه 1980 بر می‌گردد، زمانی که یک رمزنگار آمریکایی به نام دیوید لی چام(David Lee Chaum)، الگوریتم Blinding را اختراع کرد که همچنان در رمزگذاری مدرن مبتنی بر وب، باقی مانده است. این الگوریتم امکان مبادله اطلاعات ایمن و غیر قابل تغییر بین طرفین را فراهم کرد و زمینه را برای انتقال ارز الکترونیکی آینده فراهم کرد. به این الگوریتم، پول ناپیدا(Blinded Money) هم گفته می‌شد.

DigiCash ظهور می‌کند

در اواخر دهه 1980، دیوید چام، تعداد انگشت شماری از علاقه مندان به رمز ارزها را به خدمت گرفت تا مفهوم پول ناپیدا را تجاری کند. وی پس از نقل مکان به هلند، یک شرکت انتفاعی به نام DigiCash را تأسیس کرد که واحدهای ارزی را بر اساس الگوریتم blinding تولید می‌کرد. برخلاف بیت کوین و سایر رمز ارزهای مدرن، کنترل DigiCash غیر متمرکز نبود. شرکت چام دارای انحصار کنترل عرضه بود، مشابه انحصار بانک‌های مرکزی در ارزهای فیات.

DigiCash در ابتدا مستقیماً با افراد سروکار داشت، اما بانک مرکزی هلند ادامه حرکت آن را متوقف کرد. در مواجهه با اولتیماتوم بانک مرکزی، DigiCash موافقت کرد که فقط به بانک‌های مجاز بفروشد و به طور جدی پتانسیل بازار خود را محدود کند. مایکروسافت بعدها به منظور یک مشارکت بالقوه سودآور که به کاربران اولیه ویندوز، امکان خرید با ارز خود را می‌داد، به DigiCash مراجعه کرد، اما دو شرکت نتوانستند در مورد شرایط توافق کنند و DigiCash در اواخر دهه 1990 ورشکست شد.

تقریباً در همان زمان، یک مهندس نرم‌افزار به نام وی دای(Wei Dai)، مقاله‌ای درباره b-money منتشر کرد. b-money معماری ارز مجازی بود که شامل بسیاری از مؤلفه‌های اصلی رمز ارزهای مدرن مانند محافظت از هویت ناشناس و عدم تمرکز می‌شد. با این حال، b-money هرگز به عنوان وسیله‌ای برای مبادله استفاده نشد. اندکی پس از آن، همکار چام به نام Nick Szabo، رمز ارزی به نام Bit Gold را توسعه داد که به دلیل استفاده از سیستم بلاک چین که زیربنای بیشتر رمز ارزهای مدرن است، قابل توجه بود. بیت گلد مانند DigiCash هرگز مورد توجه قرار نگرفت و اکنون نیز به عنوان وسیله تبادل مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.

ارزهای مجازی قبل از بیت کوین

پس از DigiCash، تحقیقات و سرمایه گذاری در معاملات مالی الکترونیکی مرسوم‌تر شد، از جمله PayPal که طی 10 سال گذشته محبوبیت زیادی کسب کرده است و همچنین تعدادی از دنباله روهای DigiCash، مانند Russia’s WebMoney، در سایر نقاط جهان ظاهر شدند. به عبارت دیگر DigiCash راه را برای ظهور سایر ارزهای دیجیتال باز کرد.

E-gole وارد می‌شود

در ایالات متحده، مشهورترین ارز مجازی در اواخر دهه 1990 و 2000 به عنوان e-gold شناخته شد. e-gold توسط شرکتی به همین نام در فلوریدا ایجاد شد. این شرکت، اساساً به عنوان یک خریدار طلای دیجیتال عمل می‌کرد. مشتریان یا کاربران آن، جواهرات و سکه‌های قدیمی خود را به انبار e-gold می‌فرستادند و e-gold دیجیتال دریافت می‌کردند(واحد ارز با اونس طلا). سپس کاربران e-gold می‌توانستند دارایی‌های خود را با سایر کاربران معامله کنند یا e-gold خود را با دلار آمریکا مبادله کنند.

e-gold در اوج کار خود در اواسط سال 2000، میلیون‌ها حساب فعال داشت و سالانه میلیاردها دلار، داد و ستد انجام می‌داد. متأسفانه، پروتکل‌های امنیتی نسبتاً ضعیف، e-gold را به عنوان هدفی محبوب برای هکرها و کلاه‌برداران فیشینگ تبدیل کرد و کاربران خود را در معرض خسارت مالی قرار داد. در اواسط دهه 2000، بسیاری از فعالیت‌های معاملات e-gold از نظر قانونی مشکوک بود؛ به عبارت دیگر سیاست‌های انعطاف پذیر قانونی، آن را برای فعالیت‌های پول‌شویی و طرح‌های کوچک Ponzi جذاب می‌کرد. این پلتفرم در اواسط و اواخر دهه 2000 با فشارهای قانونی روبرو شد و سرانجام در سال 2009 فعالیت خود را متوقف کرد.

بیت کوین و رونق کریپتوکارنسی مدرن

بیت کوین به عنوان اولین کریپتوکارنسی مدرن شناخته می‌شود. در اوایل سال 2009، ناکاموتو بیت کوین را برای عموم منتشر کرد و گروهی از طرفداران مشتاق، مبادله و استخراج ارز را آغاز کردند. در اواخر سال 2010، اولین مورد از ده‌ها کریپتوکارنسی مشابه از جمله Litecoin ظهور کردند. اولین مبادلات عمومی بیت کوین نیز در همین زمان انجام شد.

در اواخر سال 2012، وردپرس اولین تاجر عمده‌ای بود که پرداخت در بیت کوین را پذیرفت. در ادامه، Newegg.com(خرده فروش آنلاین)، Expedia و Microsoft هم وارد میدان شدند. اکنون ده‌ها بازرگان، به بیت کوین به عنوان یک روش پرداخت قانونی نگاه می‌کنند.

بازار رمز ارزها

اکثریت قریب به اتفاق رمز ارزها از طریق بازارهای کریپتو معامله می‌شوند. این‌ها مکان‌های مجازی برای مبادلات هستند. بازار کریپتو حاوی مهم‌ترین اطلاعات مربوط به توکن‌ها، قیمت، حجم و ترندهای بازار است. بازار ارزهای رمزنگاری شده تنها برای سرمایه گذاران باتجربه نیست بلکه برای مبتدیانی که می‌خواهند ماجراجویی خود را با رمز ارزها شروع کنند نیز ایجاد شده است.

بازار کریپتوکارنسی چگونه کار می‌کند؟

بازار رمز ارزها، هم برای کوین(Coin) و هم برای توکن(Token) نرخ مبادله ارز را تعیین می‌کنند. نرخ کریپتوکارنسی معمولاً به عملکرد فروشندگان و خریداران بستگی دارد. همچنین عوامل دیگری نیز وجود دارند که می‌توانند قیمت را تحت تأثیر قرار دهند. بازارهای رمز ارز به شما امکان خرید ارزهای دیجیتال و فروش آن‌ها را می‌دهند. در اصل، عملیات در این بازارها مشابه بورس‌های عادی سهام است.

با این تفاوت که در بورس سهام، سرمایه گذاران دارایی‌ها، سهام یا مشتقات را می‌خرند و می‌فروشند تا از نوسانات نرخ ارز خود سود ببرند. با این حال، در بازارهای کریپتوکارنسی، معامله گران از جفت کریپتوکارنسی(Cryptocurrency Pairs) برای استفاده از نرخ ارزهای بسیار ناپایدار استفاده می‌کنند.

آیا استفاده از رمز ارزها غیرقانونی است؟

بیت کوین به عنوان گسترده‌ترین رمز ارز، از فوریه سال 2020، در ایالات متحده، ژاپن، انگلیس، کانادا و سایر کشورهای پیشرفته قانونی شد. در بازارهای نوظهور، وضعیت حقوقی بیت کوین هنوز به طرز چشمگیری متغیر است. چین، بیت کوین را بشدت محدود کرده است بدون اینکه هولدینگ‌های بیت کوین را جریمه کند. هند تجارت بانک‌ها با بیت کوین را ممنوع کرده است و وضعیت کلی رمز ارزها در این کشور مشخص نیست. به طور کلی، قوانین بیت کوین در هر کشور باید جداگانه مورد بررسی قرار بگیرد.

نکته قابل توجه این است که در مواردی که بیت کوین قانونی است، بیشتر قوانین در مورد دارایی‌های دیگر، در مورد بیت کوین نیز اعمال می‌شود. مثلاً قوانین مالیاتی که اکثر مردم را به دردسر می‌اندازد. برای اهداف مالیاتی، بیت کوین بیشتر به عنوان دارایی تلقی می‌شود تا پول. بیت کوین به طور کلی به عنوان پول قانونی و رایج محسوب نمی‌شود.

توجه شرکت‌های بزرگ دنیا به این صنعت نوپا

فیس بوک، کوین خود را روانه بازار می‌کند

از دسامبر 2017 شایعاتی شنیده می‌شد که فیس بوک می‌خواهد وارد صنعت کریپتوکارنسی شود. این شایعه از زمانی شروع شد که در بحبوحه موج کریپتوکارنسی، دیوید مارکوس، رئیس سابق PayPal و رئیس دو پلتفرم پیام رسان فیس بوک و واتسپ، به عضویت هیئت مدیره Coinbase پیوست. با این حال، او سپس در ماه مه 2018 از این سمت استعفا داد تا به طور کامل بر یکپارچه سازی رمز ارزها با فیس بوک، تمرکز کند و از تضاد منافع جلوگیری کند. فیس بوک شرکت جدیدی به نام Libra Networks را در تاریخ 2 مه در ژنو سوئیس ثبت کرد. تمرکز پروژه Libra در ایجاد رمز ارزی است که به کاربران فیس بوک امکان خریدهای آنلاین را می‌دهد.

لایت کوین چیست؟

یاهو اخیراً صرافی جدیدی را اعلام کرد

یاهو؛ مالک 40٪ از صرافی ژاپنی به نام Taotao است که آن را در آوریل 2018 با تخمین 2 میلیارد ین خریداری کرد. به نظر می‌رسد پس از سود مجدد دارندگان کریپتوکارنسی ژاپنی، این پلتفرم دقیقاً به موقع وارد بازار می‌شود. این صرافی ژاپنی، شاهد افزایش حساب‌های جدید تا 200٪ بوده‌ است. در ابتدا، این پلت فرم برای معاملات بیت کوین و Ethereum و همچنین برای معاملات حاشیه‌ای Litecoin، Ripple و Bitcoin Cash نیز باز خواهد بود.

گوگل ابزارهای جستجوی جدید مرتبط با رمز ارز را راه‌اندازی کرد

گوگل با بیش از 3.5 میلیارد جستجوی روزانه، یکی از موتورهای جستجوی پرکاربرد در سراسر جهان است. این پلتفرم در حال حاضر در حال کار بر روی یک روش برای نمایش ارزهای دیجیتال به روشی کاربر پسندتر با نشان دادن اطلاعات مربوطه از جمله داستان‌های برتر و سایر ارزهای دیجیتال پیشنهادی مشابه هنگام جستجوی کاربر است. در حال حاضر، این رابط فقط برای تعداد کمی از محبوب ترین ارزهای مجازی مانند Bitcoin، Ethereum و Ripple کار می‌کند. با این حال، برنامه‌هایی در نظر گرفته شده است که طیف بسیار بیشتری از ارزها را در آینده شامل شود. گوگل همچنین داده‌های بزرگ و الگوریتم‌های جستجو را برای ایجاد اطلاعات از بلاک چین‌های بزرگ مانند بیت کوین و اتریوم، در دسترس کاربران قرار داده است.

آمازون دامنه کریپتوکارنسی را ثبت می‌کند

آمازون تعدادی دامنه جدید مرتبط با کریپتوکارنسی را ثبت کرده است، از جمله AmazonEthereum.com ، AmazonCryptocurrency.com و AmazonCryptocurrency.com. در حالی که هیچ بیانیه رسمی توسط آمازون در مورد خرید این دامنه‌ها منتشر نشده است، اما به طور قابل ملاحظه‌ای این گمانه زنی را مطرح می‌کند که آمازون در حال آماده سازی برای حرکت به سمت بازار رمز ارزها است. علاوه بر این، این شرکت در حال حاضر از ارز دیجیتالی به نام Amazon coin استفاده می‌کند. اگرچه این coin یک کریپتوکارنسی محسوب نمی‌شود و بیشتر شبیه کارت هدیه عمل می‌کند، اما می‌تواند به عنوان محصول آزمایشی برای یک راه حل با پشتیبانی بلاک چین در آینده باشد.

مزایای کریپتوکارنسی

مزایای کریپتوکارنسی
۶ مزیت کلی کریپتوکارنسی

عرضه محدود باعث حفظ ارزش کریپتوکارنسی است

در بیشتر ارزهای رمزنگاری شده، کد منبع مشخص می‌کند که همیشه چند واحد می‌تواند وجود داشته باشد. به این ترتیب رمز ارزها بیشتر به فلزات گران‌بها شباهت دارند تا به ارزهای فیات. در واقع کریپتوکارنسی مانند فلزات گران‌بها، کمتر با مشکل تورم مواجه است، مشکلی که کاربران ارزهای فیات با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.

منجر به کم کردن انحصار ارزی دولت می‌شود

رمز ارزها یک جایگزین قابل اعتماد برای مبادله، خارج از کنترل مستقیم بانک‌های ملی، مانند فدرال رزرو ایالات متحده و بانک مرکزی اروپا ارائه می‌دهند. این امر به ویژه برای افرادی بسیار جذاب است که نگران هستند که کاهش کمی(چاپ پول بانک‌های مرکزی با خرید اوراق قرضه دولتی) و سایر اشکال سیاست‌های پولی انبساطی، منجر به بی ثباتی اقتصادی طولانی مدت شود.

در دراز مدت، بسیاری از اقتصاددانان و دانشمندان علوم سیاسی انتظار دارند که دولت‌های جهان، کریپتوکارنسی یا حداقل جنبه‌هایی از کریپتوکارنسی مانند پروتکل‌های عرضه محدود و احراز هویت را در ارزهای فیات بگنجانند. این می‌تواند به طور بالقوه نگرانی برخی از طرفداران رمز ارز را در مورد ماهیت تورمی ارزهای فیات و ناامنی ذاتی پول نقد فیزیکی برطرف کند.

به شدت از حریم خصوصی محافظت می‌کنند

حفظ حریم خصوصی و ناشناس ماندن اصلی‌ترین نگرانی طرفداران اولیه ارزهای رمزنگاری شده بود و امروز نیز همچنان ادامه دارد. بسیاری از کاربران رمز ارزها، نام‌های مستعار غیر مرتبط با هرگونه اطلاعات، حساب یا داده ذخیره شده‌ای را که می‌تواند آن‌ها را شناسایی کند، به کار می‌گیرند. اگرچه اعضای ماهر جامعه کریپتو می‌توانند هویت کاربران را به دست بیاورند اما رمز ارزهای جدید(پس از بیت کوین) دارای لایه‌های محافظتی اضافی هستند که کار را بسیار دشوارتر می‌کند.

کار دولت‌ها را برای مجازات مالی دقیق، سخت می‌کند

هنگامی که شهروندان در کشورهای سرکوبگر نسبت به دولت‌های خود اعتراض می‌کنند، دولت‌ها می‌توانند به راحتی حساب‌های بانکی داخلی آن‌ها را مسدود یا ضبط کنند یا معاملات انجام شده با ارز محلی را معکوس کنند. این مسئله به ویژه در کشورهای خودکامه مانند چین و روسیه نگران کننده است، جایی که افراد ثروتمندی که به شدت تحت فشار حزب حاکم قرار می‌گیرند، با مشکلات جدی مالی و حقوقی از منشأ مشکوک مواجه می‌شوند. برخلاف ارزهای فیات مورد حمایت بانک مرکزی، رمز ارزها عملاً از بازی‌های استبدادی در امان هستند. وجوه کریپتوکارنسی و سوابق معاملات در مکان‌های مختلفی در سراسر جهان ذخیره می‌شوند و این امر کنترل دولت را(حتی با فرض همکاری بین المللی) بسیار سخت می‌کند.

به طور کلی از معاملات الکترونیکی سنتی ارزان‌تر است

مفاهیم بلاک چین مانند کلیدهای خصوصی و کیف پول به طور مؤثر مشکل خرج کردن و پرداخت چندباره(Double-Spending) را حل می‌کنند و اطمینان حاصل می‌کنند که رمز ارزهای جدید توسط کلاه‌برداران خبره حوزه فناوری که می‌توانند وجوه دیجیتالی را تکثیر کنند، مورد سوء استفاده قرار نمی‌گیرند. ویژگی‌های امنیتی کریپتوکارنسی، نیاز به پردازنده پرداخت شخص ثالث مانند Visa یا PayPal را برای تأیید اعتبار و تأیید هر معامله مالی الکترونیکی، از بین می‌برد. کارمزد تراکنش کریپتوکارنسی معمولاً کمتر از 1٪ ارزش معامله است، در مقابل 1.5٪ تا 3٪ پردازنده‌های پرداخت کارت اعتباری و PayPal.

موانع و هزینه‌های معاملات بین المللی آن کمتر است

رفتار کریپتوکارنسی با معاملات بین المللی، متفاوت از معاملات داخلی نیست. معاملات یا رایگان هستند یا با هزینه اسمی معامله همراه هستند و مهم نیست که فرستنده و گیرنده در کجا قرار داشته باشند. این یک مزیت بزرگ نسبت به معاملات بین المللی مربوط به ارز فیات است که تقریباً همیشه هزینه‌های خاصی دارد که در معاملات داخلی اعمال نمی‌شود مانند کارت اعتباری بین المللی یا هزینه‌های خودپرداز. انتقال مستقیم پول بین المللی می‌تواند بسیار گران باشد، با هزینه‌هایی که گاهی اوقات از 10٪ یا 15٪ از مبلغ انتقال یافته بیشتر است.

معایب کریپتوکارنسی

معایب کریپتوکارنسی
معایب کریپتوکارنسی

عدم وجود مقررات، فعالیت بازار سیاه را تسهیل می‌کند

احتمالاً بزرگ‌ترین ایراد و نگرانی نظارتی در مورد کریپتوکارنسی توانایی آن در تسهیل فعالیت‌های غیرقانونی است. بسیاری از معاملات آنلاین بازار خاکستری و سیاه، با بیت کوین و سایر رمز ارزها انجام می‌شود. به عنوان مثال، در سال 2014 بازار بدنام دارک وب با عنوان Silk Road از بیت کوین برای تسهیل خریدهای غیرقانونی دارو و سایر فعالیت‌های غیرقانونی استفاده کرد. رمز ارزها نیز به طور فزاینده‌ای محبوب‌ترین ابزار برای پول‌شویی هستند.

همان نقاط قوتی که ردیابی ارزهای رمزنگاری شده را برای دولت‌ها دشوار می‌کند، این امکان را برای مجرمان فراهم می‌کند تا با سهولت نسبی فعالیت کنند. اگرچه باید توجه داشت، بنیان‌گذار Silk Road به لطف یک تحقیق طولانی مدت توسط سازمان DEA اکنون در پشت میله‌های زندان است.

پتانسیل‌هایی برای فرار مالیاتی دارد

از آنجا که کریپتوکارنسی ها توسط دولت‌های ملی تنظیم نمی‌شوند و معمولاً خارج از کنترل مستقیم آن‌ها هستند، به طور طبیعی برای فرار کنندگان از مالیات، جذاب هستند. بسیاری از کارفرمایان به کارمندان خود بیت کوین و سایر رمز ارزها را پرداخت می‌کنند تا از پرداخت مالیات بر حقوق آن‌ها جلوگیری کنند و به کارگرانشان کمک می‌کنند تا از پرداخت مالیات بر درآمد معاف شوند، همچنین فروشندگان آنلاین معمولاً رمز ارزها را قبول می‌کنند تا از مسئولیت مالیات بر درآمد و فروش شانه خالی کنند.

احتمال از دست دادن پول به دلیل از دست دادن داده‌ها وجود دارد

کاربرانی که کلیدهای خصوصی خود را بر روی دستگاه‌های ذخیره سازی فیزیکی ذخیره می‌کنند، در صورت گم شدن یا سرقت دستگاه، آسیب مالی جبران ناپذیری می‌بینند. اگر سرور از نظر فیزیکی آسیب ببیند یا از اینترنت جهانی جدا شود، حتی کاربرانی که داده‌های خود را با یک سرویس ابری ذخیره می‌کنند، ممکن است متضرر شوند(این احتمال برای سرورهایی است که در کشورهایی با کنترل شدید اینترنت مانند چین قرار دارند).

قیمت‌ها نوسان زیادی دارد و احتمال دست‌کاری آن وجود دارد

بسیاری از ارزهای رمزنگاری شده دارای واحدهای برجسته نسبتاً کمی هستند که در دست تعداد انگشت شماری از افراد(اغلب سازندگان ارز و همکاران نزدیک آن‌ها) متمرکز شده‌اند. این دارندگان به طور مؤثری منابع این ارزها را کنترل می‌کنند و با دست‌کاری آن‌ها باعث نوسان ارزش رمز ارزها می‌شوند. با این حال، حتی رمز ارزهایی که به طور گسترده معامله می‌شوند نیز در معرض نوسان قیمت هستند به عنوان مثال ارزش بیت کوین در سال 2017 چندین برابر شد و در طی چند هفته اول سال 2018 به نصف کاهش یافت.

اغلب نمی‌توان آن را با ارز فیات مبادله کرد

به طور کلی، فقط محبوب ترین رمز ارزها امکان مبادله مستقیم با ارز فیات را فراهم می‌کنند. بقیه آن‌ها، صرافی آنلاین اختصاصی ندارند و بنابراین نمی‌توانند مستقیماً با ارزهای فیات مبادله شوند. در عوض، کاربران باید قبل از تبدیل ارز فیات، آن‌ها را به رمز ارزهای رایج‌تری مانند بیت کوین تبدیل کنند. با افزایش تراکنش معاملات بیت کوین، تقاضا برای برخی از رمز ارزهای کمتر استفاده شده، کم می‌شود و در نتیجه ارزش آن‌ها را کاهش می‌یابد.

هیچ امکانی برای عودت وجه و بازپرداخت وجود ندارد

درست است که استخراج کنندگان کریپتوکارنسی، به عنوان شبه واسطه در معاملات کریپتوکارنسی عمل می‌کنند اما آن‌ها مسئولیت داوری اختلافات بین طرف‌های معامله را بر عهده ندارند. در واقع این داوری، عدم تمرکز را در کریپتوکارنسی نقض می‌کند. این بدان معناست که اگر در معامله کریپتوکارنسی فریب خورده باشید کسی را ندارید که از او درخواست تجدید نظر کنید. به عنوان مثال، برای کالایی که هرگز دریافت نمی‌کنید، پیش پرداخت می‌کنید. اگرچه برخی از رمز ارزها جدید سعی در حل مسئله بازپرداخت دارند، اما راه‌حل‌ها ناقص و تا حد زیادی اثبات نشده باقی مانده‌اند.

در مقابل، پردازنده‌های پرداخت سنتی و شبکه‌های کارت اعتباری مانند Visa، MasterCard و PayPal اغلب برای حل اختلافات خریدار و فروشنده وارد عمل می‌شوند. سیاست‌های بازپرداخت آن‌ها به طور خاص برای جلوگیری از کلاه‌برداری فروشنده طراحی شده است.

عملیات استخراج کریپتوکارنسی اثرات نامطلوب محیطی بر جای می‌گذارد

استخراج کریپتوکارنسی عملیاتی بسیار پر مصرف است. در بین رمز ارزها، بزرگ‌ترین مصرف کننده، بیت کوین است. طبق تخمین‌های مقاله arstechnica، استخراج بیت کوین بیش از کل کشور دانمارک برق مصرف می‌کند. کارشناسان کریپتوکارنسی، اذعان می‌کنند که عملیات استخراج تهدیدی جدی برای محیط زیست با سرعت رشد فعلی است.

آیا برای پرداخت‌های آنلاین و غیر آنلاین می‌توان از رمز ارزها استفاده کرد؟

بیت کوین به عنوان یک ارز از زمانی که می‌گفتند 10 هزار بیت کوین برای 2 پیتزا کافی است، مسیری طولانی را طی کرده است. چندین فروشگاه آنلاین و خرده فروشی مختلف، فضایی را برای پرداخت با رمز ارزها ایجاد کرده‌اند. خرده فروشی اینترنتی Overstock و همچنین فروشگاه الکترونیکی Newegg، پرداخت بیت کوین را برای خرید می‌پذیرد و سایت مسافرتی Expedia به کاربران اجازه می‌دهد تا برای برخی از رزروهای هتل از BTC استفاده کنند. یک سایت پیتزا به نام PizzaForCoins.com نیز وجود دارد که به طور خاص برای خرید پیتزا با کریپتوکارنسی طراحی شده است.

پلتفرم‌های آنلاین ذاتاً برای پذیرش رمز ارزها آمادگی بیشتری دارند با این وجود، برخی از مکان‌های فیزیکی، به پرداخت توسط کریپتوکارنسی روی آورده‌اند. از جمله برخی KFC ها و متروها در سراسر جهان. همکاری استارباکس با Intercontinental Exchange Inc که سیستم ادغام ارزهای رمزنگاری شده به نام Bakkt را راه‌اندازی کرده است، مردم را به فکر فرو برد که آیا روزی خواهد آمد که استارباکس را با بیت کوین بخرند.

کریپتوکارنسی چقدر ایمن است؟

رمز ارزها معمولاً با استفاده از فناوری بلاک چین ساخته می‌شوند. بلاک چین نحوه ثبت معاملات در بلوک را توصیف می‌کند. این یک فرایند کاملاً پیچیده و فنی است، اما نتیجه این امر یک فضای دیجیتالی از معاملات رمز ارزها است که دست‌کاری آن برای هکرها دشوار است. علاوه بر این، تراکنش‌ها به یک فرآیند احراز هویت دو مرحله‌ای نیاز دارند. به عنوان مثال، ممکن است از شما بخواهد برای شروع معامله نام کاربری و رمز عبور وارد کنید. سپس، ممکن است مجبور شوید یک کد احراز هویت وارد کنید که از طریق متن به تلفن همراه شخصی شما ارسال می‌شود.

البته به این معنی نیست که رمز ارزها غیرقابل هک هستند. هکرها، Coincheck را با مبلغ 534 میلیون دلار و BitGrail با 195 میلیون دلار در سال 2018 هک کردند. بر اساس گزارش Investopedia، این دو مورد، از بزرگ‌ترین هک‌های کریپتوکارنسی 2018 بودند.

نمونه‌های کریپتوکارنسی

نمونه های کریپتوکارنسی
بیت کوین اولین و ارزشمندترین کریپتوکارنسی در جهان است

استفاده از کریپتوکارنسی از زمان انتشار بیت کوین بسیار مورد استقبال قرار گرفته است. اگرچه تعداد دقیق ارزهای فعال، ثابت نیست و ارزش ارزها بسیار ناپایدار است با این حال ارزش کلی بازار رمز ارزهای فعال، به طور کلی رو به بالا است. در هر لحظه، صدها کریپتوکارنسی مبادله می‌شوند. رمز ارزهایی که اینجا اشاره می‌کنیم با فاکتورهای پایدار بودن، فعالیت کاربر قوی و سرمایه بازار نسبتاً بالا(در بیشتر موارد بیش از 10 میلیون دلار، گرچه ارزش گذاری قابل تغییر است) مشخص می‌شوند.

بیت کوین

بیت کوین پرکاربردترین کریپتوکارنسی در جهان است و به طور کلی اعتبار ورود این جریان به مسیر اصلی را دارد. ارزش بازار و ارزش واحد فردی آن به طور مداوم کوتاه‌تر(با ضریب 10 یا بیشتر) از محبوب ترین کریپتوکارنسی بعدی است. محدودیت عرضه برنامه ریزی شده آن، 21 میلیون بیت کوین است. بیت کوین به طور فزاینده‌ای به عنوان یک وسیله مبادله قانونی در نظر گرفته می‌شود. بسیاری از شرکت‌های معروف پرداخت‌های بیت کوین را قبول می‌کنند، اگرچه اکثر آن‌ها قبل از دریافت وجوه خود، بیت کوین را به دلار آمریکا تبدیل می‌کنند.

لایت کوین

لایت کوین که در سال 2011 منتشر شد، از همان ساختار اساسی بیت کوین استفاده می‌کند. تفاوت‌های کلیدی شامل محدودیت عرضه بالاتر برنامه ریزی شده(84 میلیون واحد) و زمان کوتاه‌تر برای ایجاد بلاک چین هدف(2.5 دقیقه) است. الگوریتم رمزگذاری نیز کمی متفاوت است. لایت کوین اغلب دومین یا سومین کریپتوکارنسی محبوب بر اساس ارزش بازار است. تفاوت‌های زیادی بین بیت کوین و لایت کوین وجود دارد که پیشنهاد می‌کنیم با مراجعه به صفحه‌ی آن حتما درباره‌ی آن‌ها مطالعه بفرمایید.

ریپل

ریپل که در سال 2012 منتشر شد دارای یک سیستم consensus ledger است که سرعت تأیید معامله و ایجاد بلاک چین را به طور چشمگیری تسریع می‌کند(زمان هدف رسمی وجود ندارد، اما میانگین چند ثانیه است). ریپل همچنین با تبادل ارزی داخلی که می‌تواند واحدهای ریپل را به دلار آمریکا، ین، یورو و سایر ارزهای رایج تبدیل کند، به راحتی نسبت به سایر رمز ارزها تبدیل می‌شود. با این حال، منتقدان می‌گویند که شبکه و کد Ripple بیشتر در معرض دست‌کاری هکرهای ماهر قرار دارند و ممکن است همان محافظت از ناشناس بودن رمز ارزها مشتق شده از بیت کوین را ارائه ندهند.

اتریوم

اتریوم که در سال 2015 راه‌اندازی شد در معماری اساسی بیت کوین پیشرفت‌های قابل توجهی ایجاد کرد. اتریوم به طور خاص، از قراردادهای هوشمند استفاده می‌کند که بر روی عملکرد معامله اعمال می‌شود. به این صورت که طرفین را مجبور می‌کند که توافقنامه‌های خود را زیر پا نگذارند و در صورت نقض توافقنامه توسط یک طرف، مکانیسم‌هایی برای بازپرداخت وجود دارد. اگرچه قراردادهای هوشمند نمایانگر حرکتی مهم در جهت رفع مشکل برگشت هزینه و بازپرداخت در رمز ارزها است، اما باید دید آیا آن‌ها برای حل کامل این مشکل، توانا هستند یا خیر. شما می‌توانید جزئیات کامل‌تری را در مقاله هر آنچه باید در مورد اتریوم بدانید در همیار آکادمی مطالعه بفرمائید.

دوج کوین

دوج کوین که نامش الهام گرفته از یکه جک اینترنتی مربوط به سگ Shiba Inu است در واقع نوعی تغییر در لایت کوین است. زمان ایجاد بلاک چین کوتاه‌تر(یک دقیقه) و تعداد بسیار بیشتری سکه در گردش است. سازندگانش هدف خود را 100 میلیارد واحد استخراج شده تا ژوئیه 2015 برآورده کردند. این رمز ارز بدون محدودیت عرضه شناخته می‌شود؛ بنابراین دوج کوین به عنوان آزمایشی قابل توجه در کریپتوکارنسی تورمی است و کارشناسان آن را از نزدیک رصد می‌کنند تا ببینند که مسیر ارزش آن در بلند مدت با سایر رمز ارزها چقدر متفاوت است.

کوینیه

کوینیه-Coinye، کریپتوکارنسی نیمه کاره که صرفاً به خاطر داستان عجیب و غریب آن قابل ذکر است. Coinye با عنوان اصلی «Coinye West» در سال 2013 ساخته شد و هویت خود را از کانیه وست(Kanye West) فوق ستاره هیپ هاپ گرفت. اندکی قبل از انتشار Coinye، در اوایل سال 2014، تیم حقوقی کانیه وست از وجود ارز مطلع شد و به سازندگان آن نامه توقف داد.

برای جلوگیری از اقدامات قانونی، سازندگان، West را از نام خود حذف كردند و لوگو را به half man, half fish hybrid تغییر دادند كه شباهت به West دارد و Coinye را طبق برنامه منتشر کردند. با توجه به هیاهو و شوخ طبعی کنایه آمیز پیرامون انتشار آن، این رمز ارز، علاقه مندان را به خود جذب کرد. تیم حقوقی وست، بدون نگرانی، با طرح شکایت، سازندگان را مجبور به فروش دارایی‌های خود و بستن وب‌سایت Coinye کرد. اگرچه شبکه peer-to-peer در Coinye همچنان فعال است و از نظر فنی هنوز هم می‌توان ارز را استخراج کرد اما نقل و انتقالات شخصی و فعالیت‌های استخراج به حدی کاهش یافته که Coinye اساساً بی ارزش است.

آیا کریپتوکارنسی در آینده می‌تواند محبوبیت بیشتری نسبت به ارز فیزیکی کسب کند؟

از نظر تئوری این امکان وجود دارد، اما احتمالاً سال‌ها به طول می‌انجامد و قبل از عملی شدن به موارد فنی، اقتصادی، نظارتی و حقوقی زیادی نیاز دارد. به عنوان مثال، بلاک چین بیت کوین در حال حاضر می‌تواند تراکنش‌های بسیار کمتری را نسبت به شبکه‌های پرداخت متمرکز سنتی مانند Visa یا Mastercard پشتیبانی کند. یک کلاس از رمز ارزها که بسیار مشهور هستند و احتمالاً محبوبیت بیشتری نسبت به ارزهای فیزیکی دارند، سکه‌های پایدار(Stable-Coins) هستند، ارزش این رمز ارزها به ارزهای عادی مانند دلار، یورو و پوند مرتبط است، یعنی بر خلاف بیت کوین، یک واحد نمی‌تواند در یک سال 26000 پوند و دو سال بعد 6000 پوند، ارزش داشته باشد.

کریپتوکارنسی یک مفهوم هیجان انگیز با قدرت تغییر اساسی در جهت بهتر کردن امور مالی جهانی است. کریپتوکارنسی مبتنی بر اصول سالم و دموکراتیک است و همچنان یک کار فنی و عملی است. در آینده نیز، انحصار دولت‌های ملی در تولید ارز و سیاست‌های پولی، دور از انتظار به نظر می‌رسد. نظر شما درباره‌ی این مقاله چیست؟ آیا این مقاله برای شما مفید بوده است؟ پیشنهاد می‌کنیم نظرات وسوالات خودتان را در زیر همین پست برای ما و همراهان همیار آکادمی به اشتراک بگذارید تا در سریع‌ترین زمان به شما پاسخ دهیم.

آیا این مقاله برای شما مفید بود؟

نظر برخی دانشجویان

اراده آهنین های همیار‌آکادمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

joy of work ebook

دوره روی خوش کسب و کار | تکینک‌های افزایش فروش در سایت از زبان مدرسین برتر کسب و کار اینترنتی و فروش

رایگان یاد بگیر!